porno for gamers & het fictieve nachtkastje

raar maar waar…
vanmiddag – voor ’t eerst in meer dan 10 jaar dat ik werk waar ik werk – had ik een moment waarop ik meteen & zelf besefte: dit is dus waarom ik door mijn supervisor aan nieuwe collega’s wordt geduid als “een beetje ne rare”.
wat was er gebeurd?
het thema ‘game developping’ lag op de lunchpauzetafel.
een & ander leidde er toe dat een collega vertelde dat haar vriend a/ een gamer was & b/ op youtube keek naar filmpjes van andere gamers die games spelen.
waarop ik, blijkbaar luider dan bedoeld (want de hele lunch room had ’t gehoord – ik zag de lab supervisor twee tafels verder besmuikt lachen & expliciet doen alsof ze ’t niét gehoord had), riep: so, that’s just like porn; watching people do what you wish you were doing.
als dat je enige zin tijdens een hele lunchpauze is…
dan ben je inderdaad “eerder een observator” & inderdaad ook wel “een beetje ne rare”.
on the bright side: de timing van de grap zat retestrak & iedereen moest er om lachen.
misschien moet ik – als over 2 jaar mijn bundel klaar is – toch nog maar es op een comedypodium kruipen.

uiteraard de gijzelingen in frankrijk & de talloze discussies op allerlei media – zijdelings, want ik was druk aan ’t werk – gevolgd.
conclusie die ik maakte in de file van 1 uur & 45 minuten richting thuis:
vroeger ging je op café.
dan kreeg je op een avond de mening van maximaal 20 mensen te horen.
tegenwoordig krijg je 24/7 de mening van 20.000 mensen door je strot geramd.
het is dus niet verbazingwekkend dat de onwetendheid & domheid dag na dag groter wordt.
mensen krijgen ’t gewoon niet meer weggeslikt.
& kiezen dan de easy way out: zwarte of witte slogans.

tot slot: geen beter medicijn tegen zoveel miserie dan boeken.
zelfs die van benders.

2015-01-09-hetfictieveboekenkastje