dichterslogboek20190921

Ik laat me graag adviseren als het op boeken aankomt.
Al was het maar omdat ieder advies een potentiële goeie reden is om boeken te kopen.
Vanmiddag las ik, tijdens mijn lunchpauze, verder in ‘Souvenirs II’ van Lucienne Stassaert – een aanrader; net als ‘Souvenirs’ dat ik toevallig & uit nieuwsgierigheid (een schrijfdocent had haar naam es laten vallen tijdens een van onze laatste samenkomsten) kocht bij Barboek de voorbije zomer.
Stassaert loofde het, in een verdom- & vergeethoek geduwde, poëtische werk (en de dagboeken) van (zanger) Wannes van de Velde.
Dat dat ten onrechte in een vergeethoek geduwd was, wilde ik eigenlijk best geloven – de man was van vele markten thuis – maar nog liever zelf checken.
Dus ging ik online op zoek naar wat er nog van te vinden is van ’s mans dichtwerk.
Niet veel, zo luidt de conclusie.
Hier en daar nog wat ‘recent’ werk.
Ouder werk is quasi onvindbaar.
De oudste gedichten (uit 1958 en 1964) zijn helemaal onvindbaar in originele uitgave.
Ik vond ze gebundeld als ‘Gedichten’ als nummer 7 in de Lepelreeks (1966; oplage 100 stuks) wel bij 1 antiquaar terug.
Maar 100 EUR voor een twintigtal gedichten is wat aan de hoge kant…voorlopig.

allesisernog
Jan Kostwinder werd me door mijn schrijfcoach aangeraden.
Heel wat van mijn gedichten zouden dezelfde (melancholische) sfeer als die van hem uitademen.
Dat zou mij benieuwen, uiteraard, en dus bestelde ik bij het antiquariaat van het Poëziecentrum in Gent zijn ‘Verzamelde gedichten’ (Uitgeverij Thomas Rap; Amterdam; 2003; 286 pagina’s).
Dat boek werd vandaag door de postbode geleverd.
Het stinkt verschrikkelijk.
Antiquaren die stinkende boeken verkopen en dat niét expliciet in de beschrijving van het te verkopen boek vermelden zouden beroepsverbod moeten krijgen.
Weinig dingen teleurstellender dan een pakket met een boek openen & vervolgens de ranzige, rufterige lucht van een stinkend boek moeten opsnuiven.
“Het is mijn hoogste ideaal gedichten te schrijven die in principe door iedereen gelezen en begrepen kunnen worden […] Ik wil aardse, fysieke en transparante poëzie schrijven waarin de mogelijkheden van de taal worden onderzocht en geëxploreerd, en dat is mij genoeg”, schreef Kostwinder ooit over zijn eigen werk.
Ik kan nu al voorspellen dat ik hier meer pap van ga lusten dan van eender welke dichter die denkt dat hij een slotenmaker is & de boel kapot versleuteld.
Benieuwd ook of er ook wat truuken van de foor te leren/stelen zijn uit zijn werk.

Interessant, in het licht van wat ik gisteren schreef & eind oktober ga doen, is ook het feit dat Kostwinders literaire activiteiten definitief gefnuikt werden door een psychose in 1998.

Advertenties