I.M. M.W.

menno01
(c) Gust Peeters

In januari 2016 verscheen “Slordig met geluk”; Menno Wigmans zoveelste bundel.
Ik kocht mijn exemplaar op een vrijdagavond – ik moest in die donkere dagen nog dagelijks naar Mechelen/kantoor en sloot iedere werkweek af in boekhandel De Zondvloed voor de aanschaf van nieuwe boeken die ik dan terplekke doorbladerde onder het genot van een lokaal bier – en las de bundel nog dezelfde avond uit; iets wat mij zelden overkomt met gedichtenbundels.
Niet lang daarna nam ik contact met hem op om hem uit te nodigen om uit zijn nieuwe bundel te komen voorlezen op Poëzie in de Pastorie.
Menno zei toe en er gingen wat e-mails (over gage, vervoer vanuit Amsterdam naar Holsbeek, catering, iemand die hem zou oppikken aan ’t station,…) heen & weer. Hoewel de communicatie tussen ‘organisator’ en ‘dichter’ verliep en eerder pragmatisch van aard en was, kwam ook iedere keer ‘de mens’ Wigman om het hoekje kijken: dat ie, hoewel hij erg veel zin had om te komen (hij had ondertussen foto’s van de eerste editie gezien & was erg gecharmeerd door ons festival), zo opzag tegen de lange treinreis, bijvoorbeeld. Nadat er – in maart 2016, ruim 3 maanden voor ons festival – een terroristische aanslag gepleegd was op de luchthaven van Zaventem sloeg die tegenzin voor lange reizen om in bijna fysieke angst, want ook grote treinstations (hij passeerde o.a. Antwerpen) zouden een potentieel doelwit kunnen zijn.

 

Maar ondanks tegenzin & doodsangsten arriveerde hij die zondagmiddag netje op tijd aan ’t station waar hij opgepikt zou worden en kon hij samen met de andere dichters (o.a. Charlotte Van Den Broek, Lize Spit, Ruth Lasters & Heidi Koren stonden dat jaar in de line-up die Menno als headliner afsloot) en de ruim 300 bezoekers genieten van een uiterst zonnige en gezellige tweede editie van PidP. ‘De mens’ Wigman bleek bovendien nog charmanter dan al verwacht.

27459973_335264820290134_4364846733450638886_n

In oktober 2016 ontmoetten en spraken we elkaar opnieuw bij het dichtersdiner dat Onbederf’lijk Vers vooraf ging. We stonden die avond samen in de line-up in Café De Hemel – Merel van Slobbe, die gisteren zilver wegkaapte op de Turing Gedichtenwedstrijd, was toen de 3e naam in het rijtje – en ook dat was een hele fijne avond en ontmoeting.

En nu is ie niet meer.
51 jaar oud slechts.
Ik hoop tegen die leeftijd eindelijk es officieel gedebuteerd te zijn als dichter in plaats van genaaid te worden door een enge hartziekte.

Advertenties