papa, wat is dat…een podiumdichter?

13122867_10208253028157690_1012109144021637867_o

waarom ik een onderscheid maak tussen ‘podiumdichters’ en ‘slamdichters’ of ‘text on stage performers’? en wat het verschil dan precies is?

charlotte van den broeck verwoordt ’t prima zo:

“Ik [vind] niet dat er een verschil bestaat tussen gedichten schrijven en gedichten voordragen: het is een ander metier, maar het gebeurt met dezelfde concentratie en precies, beeld voor beeld. Een volgende regel ontstaat ook in de voordracht, alleen maar, omdat de vorige werd uitgesproken en niet omdat je naar het einde van het gedicht toespreekt. Elke keer is opnieuw zeggen en niet het gedicht opzeggen dat je thuis geschreven hebt. In die zin lijkt mijn methode van voordragen op het schrijven. Wat ik boeiend vind aan voordracht is dat het poëzie collectief maakt en op de ervaring ervan gericht is. Omdat je het gedicht maar één keer hoort, in het moment, heb je geen tijd om te gaan analyseren of interpreteren – dingen die je op papier bij herlezing wel kan doen. Bij het horen van een gedicht kan het alleen maar binnenkomen (of niet, als de tekst je niets zegt) en je op een gevoelsmatig, intuïtief niveau aanraken. Op papier, bij het lezen lopen het cerebrale en het gevoelsmatige sneller door elkaar. De tijd en de herhaling bij herlezen, vind ik zelf als lezer heel prettig. Ik merk dat ik bij poëzieavonden snel afgeleid ben – de densiteit van gedichten vraagt veel concentratie. Tegelijk ben ik heel ontvankelijk: als iets me raakt, raakt het me volledig.

Spoken word is wat mij betreft nog net een ander genre, dan het voordragen van geschreven poëzie. Spoken word is echt op maat van die eenmalige ervaring op het podium gericht en is daardoor ook met directe betekenisoverdracht bezig. Ik merk dat ik spoken word-teksten vaak minder beeldend en eerder poëtisch-technisch vind, terwijl ik zelf meer lyrisch schrijf.”

Advertenties