de zeef lust er dan toch pap van

9200000058005707
“Ja, al een aantal keren, maar ze lusten er geen pap van”, hoor ik mezelf nog zeggen.
Of ik al es gedichten voor Het Gezeefde Gedicht had ingestuurd, had iemand vlak daarvoor gevraagd.
Enig verband tussen het voorafgaande & het volgende lijkt niet onlogisch en zal ook niet ontkend worden.
Dat ze er geen pap van lustten is een wat gekleurde versie van de feiten; twee keer (in januari 2016 & mei 2018) werd telkens 1 gedicht (meestal stuurde ik er 3 in) geselecteerd, maar vaker was het een ‘njet’.
Terecht, zonder twijfel.
De summiere feedback / motivatie voor niet-publicatie – die kreeg je altijd & goeie feedback is zijn gewicht in goud waard – was wel steeds to the point; toen ik het gedicht ‘bij een kind in pompeii’ instuurde, luidde die, geparafraseerd, dat het begin en het einde sterk waren, maar dat het midden het gedicht om zeep hielp.
Ik schrapte het midden, stuurde het herwerkte gedicht in voor & won daarmee de Poemtata-poëzieprijs 2016.

Ondertussen moet ik mijn woorden niet alleen nuanceren, maar volledig terugnemen.
Ze lusten er wel degelijk pap van.
Gisteren lieten ze namelijk weten dat het manuscript dat ik inzond voor De Zeef Poëzieprijs alvast de shortlist haalde- “…uw bundel stak alvast al boven het maaiveld uit”.

Fijn nieuws!
Dat moet andere uitgevers zeker niet tegenhouden om zich alsnog te melden, uiteraard.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s