elke dag dankbaar (11-17/03/19)

MAANDAG

voor lik op stuk wanneer dat nodig is.

DINSDAG

voor dudukmuziek.
die ik in augustus 2010 leerde kennen toen ik omwille van een vergadering met een pediatrische oncoloog, die uiteindelijk nauwelijks 45 minuten zou duren, een week lang (er was slechts 1 vlucht heen en 1 vlucht terug per week) in yerevan verbleef.
ik landde op 3 augustus om 20 over 5 ’s ochtends, checkte iets na 8 in in ’t royal tulip grand hotel, dronk koffie (van dat armeens spul in hele kleine kopjes waar je een lepel in kan rechtzetten), ging door mijn emails voor het werk, lag een uur of drie wakker op bed en trok om 1 uur in de namiddag – doodmoe aangezien ik toen al 30 uur wakker (waarvan circa 18 onderweg) was – de stad in; op zoek naar artbridge café and bookstore, (toen) de enige boekenwinkel die een beetje een uitgebreid engelstalig aanbod had.
ik kocht er ‘black dog of fate‘ van de amerikaans-armenische (latere) pullitzerprijswinnaar peter balakian en het boek ‘österreich-ungarn und armenia. 1912-1918‘; een  academische uitgave van diplomatieke archiefstukken, van de oostenrijks-hongaarse vertegenwoordiging in het ottomaanse rijk, met betrekking tot de armeense genocide tussen 1915 en 1918.
toen ik twee dagen later opnieuw in artbridge neerstreek, kocht ik – “you must hear this music; it is the heart and soul of armenia!”, drong de eigenaar in alle oprechtheid aan – voor geen geld een aantal cd’s met armeense duduk- en sufimuziek; nooit een seconde spijt van gehad.

yerevan

voor dudukmzuiek, dus.
die vandaag in de vorm van de te recenseren cd ‘karin‘ van vardan hovanissian en emre gültekin in de brievenbus viel.
die de hardnekkige sedentair in mij al een hele dag aanvuurt om nog es de wijde wereld in te trekken en die prachtige stad – zodra ik mijn hotel er voor ’t eerst buiten stapte, overviel mij een “heimwee naar een plek waar ik nooit eerder thuis kwam” zoals ik dat in een van mijn gedichten omschrijf – nog eens te gaan begroeten.

WOENSDAG

voor de rust van het kantoor als er een verjaardagsfeestje met 12 kinderen in huis gepland is.
voor paul rodenko herontdekken.

54432816_565223550627592_3234033906290262016_o

DONDERDAG

voor de stevige bries die door je haren en met je baard speelt als je, met schele koppijn, na een dag uiterst geconcentreerd werken buiten de deur komt.
voor zwangere guy en stikstof; de eerste nederlandstalige hiphop die te pruimen is sinds de osdorp posse.
voor kringwinkelprijsjes.

VRIJDAG

voor de authentieke, prachtige woorden en voordracht van ans van gasse die in de vesaliusaula in leuven het tweede moderne landjuweel won voor de universiteit van antwerpen; wat fragmenten:

ik heb eens een keer veertig dagen geslapen. door dromen wakker gehouden.
er was een meisje.
ze had knopen waar haar ogen moesten zijn, een gouden huid en lippen van papier.
[…]
bij elk woord dat ze sprak, scheurden haar fraaie lippen als herfstbladeren onder de voeten van een kleuter.
[…]

op een dag durfde ik met één oog het uwe te begluren.
en ik zag hoe een grijns mijn tweede oog openduwde.

[…]

soms ben ik […] even een gebroken vogeltje.
dan wacht ik op een kind om mij op te rapen.

ZATERDAG

voor, samen met de knakkers, frietjes gaan eten.
voor productieve procrastinatie.

ZONDAG

voor de (herkenbaarheid van de) zin “we konden samen heel goed stil zijn” in een interview met schrijfster Vrouwkje Tuinman n.a.v. de dood van haar geliefde – dichter F. Starik die een jaar en een dag geleden stierf.