hoe hij vrouwen tekent, de dichter & waar hij de mosterd haalt

inspiratie zit overal. dus ook op facebook.

vanmorgen zag ik deze status (boven een foto van een kersverse, maar duidelijk vermoeide, mama met haar kindje) van exact twee jaar geleden opnieuw voorbij komen.

de mosterd

die noteerde ik toen in een notitieboekje & komt enigszins aangepast terug in het gedicht “hoe je vrouwen tekent, dichter” dat in “op de rand van het zwijgen” opgenomen is.

+ + +

hoe je vrouwen tekent, dichter,
alsof je ze allemaal verzonnen hebt
met woorden als zandkorrels.
hoe harder je knijpt

hoe minder er overblijft
van het geluk dat achter hun wallen schuilt
en van de held die je was:
in hun schoot bijven slechts je vlekken.

+ + +

update een uurtje of twee later:
ik bedacht ook net dat de eerste versregel ontleend werd aan deze twee kunstwerken van mijn hand die ik in maart 2017 – dus twee maanden voor ik de zin in mijn boekje noteerde – maakte.