laat mij nu maar

ik word er wel es van verdacht weinig sociaal geëngageerd te zijn in mijn schrijven.
behalve dat activistische poëzie vaker geeuwreflexen dan kippenvel bij mij opwekt, ben ik het, voor mijzelf, ook helemaal eens met josse de pauw [in ‘zwijgen is geen optie‘]:

Naamloos.png

“wij waren daar [politiek theater; AW] niet tegen. ’t was eerder dat ge wilt dat ze u gerust laten. iedereen, laat mij. laat mij nu toch gewoon. laat mij mijn werk maken […] ik wil niet tot een school behoren […] laat mij nu maar”